Maris Stella organiseerde in de week van 18 november opnieuw de jaarlijkse WEEK OF WASTE, waarbij de leerlingen bewust worden gemaakt van afvalproductie en onze ecologische voetafdruk. Het 4e jaar ASO en KSO zal eveneens de omgeving rond de school proper maken samen met de mensen van Ecover. Ook ontwierpen de leerlingen van KSO voor deze gelegenheid een eigen affiche.
 
 
 
 

          

 
Tijdens de lessen mens en samenleving leerden onze eerstejaars            Mesjesrugby       
een enquête maken.
Deze werden afgenomen in alle eerste- en tweedejaars.
 

          

 
Rafikiweekend                                                                                       Bezoek aan landbouw en industrie door de tweedejaars
 

          

 
Internationale wiskundewedstrijd in Leuven                                              5 en 6 Wk: "Spelen"
 

         

 
Kaa- en wijn avond voor de ouders                                                         Fuif voor de eerste graad
 

 
Derdejaars Economie bezoeken de veiling BelOrta
 

 

 
Leerlingen, ouders, leerkrachten en directie verzamelden om afscheid te nemen van Kiana, de leerling die op 20 juli overleed.
 
Aan het secretariaat is nadien een rouwhoekje ingericht.
 
Naast de boom die symbool staat voor het Kiana De Hesselle-bos dat zal aangeplant worden in samenwerking met Ondernemers zonder Grenzen, ligt een rouwboek. Wie wil, mag hierin iets opschrijven: een fijne herinnering, een bemoedigend woord … of je kan een blaadje met je gedachten in de boom hangen.
 
 
Ook in dit nieuwe schooljaar is er weer veel voetbalplezier te beleven op Maris Stella. De jongens van het 1ste en 2de jaar mochten het schooljaar op gang trappen met een zaalvoetbaltornooi in Westmalle. Ze behaalden een mooie 3de plaats.
 
                   
 
 
 
Daarna was het de beurt aan de jongens van de 2de graad. Zij speelden tegen Mariagaarde die een zeer sterke ploeg konden opstellen. Onze jongens konden enkele malen scoren, maar te weinig omte kunnen winnen.
Na de jongens kregen de meisjes hun kans. De meisjes namen het op in een tornooi tegen 3 verschillende ploegen van Mariagaarde. Onze meisjes wonnen elke wedstrijd en kregen zelfs maar 3 doelpunten tegen! Echt knap gespeeld.
 
              
 
 
 
 
Op de velden van Maris Stella werd ook nog gespeeld. De jongens van het 5de en 6de jaar konden zich uitleven in een onderling duel. De jongens van het 6de jaar wonnen met het kleinste verschil, 1-0.
De jongens van het 3de en 4de namen het ook tegen elkaar op. Ondanks dat het 3de maar met 10 spelers was, wisten ze toch hun wedstrijd te winnen met 1-0 na een zeer spannende en aangename wedstrijd. Het 4de jaar kreeg de laatste 10 minuten van de wedstrijd veel kansen om de gelijkmaker te scoren, maar dit lukte niet. 
 
 
Ook in het 2de trimester zal er veel voetbal op Maris Stella zijn met onder andere de terugwedstrijden van de 2de en 3de graad, het 1ste en 2de jaar dat tegen elkaar mogen spelen en natuurlijk de clash tussen de leerkrachten en meisjes!
Het LO-team
 
 
 
De mini-onderneming i.s.m Vlajo is ondertussen een vaste waarde binnen het vak economie in het vijfde jaar. 
 
Vier nieuwe teams hebben ondertussen hun start gemaakt. Ze kozen zelf een product en beheren nu hun mini-onderneming volgens de regels van de kunst. Ze kruipen in de huid van échte ondernemers, waarbij hun gekozen product wordt gecommercialiseerd met inzet van personeel en startkapitaal. Ze doen een marktonderzoekje, voeren een boekhouding, organiseren verkoopmomenten en liquideren hun mini-onderneming op het einde van dit schooljaar. 
 
Het meeste belang gaat naar het opstellen van een businessplan. De vier mini’s weten ondertussen waar ze voor willen staan, wat ze willen bereiken, wat hun sterkten en zwakten zijn, wat hun worst en best case scenario is enz. 
 
 
In oktober tijdens de shop-je-slimdag van Vlajo in Thomas More in Turnhout konden de leerlingen kennis maken met enkele facetten van het ondernemersleven via interactieve workshops. In november gaf vlajocoördinator, Isabelle Ignoul, tijdens haar bezoek op school nog enkele tips en tricks om potentiële klanten via een mail te benaderen vanuit een behoefte. Verder vatte ze de mini’s als volgt samen: ‘Hardwerkende mini’s om trots op te zijn, mét het hart op de juiste plaats. Dat ze hun winst integraal aan goede doelen schenken, is echt hartverwarmend.’  De mini-ondernemingen B.A.G., Mokt ne wish, Must en  OpenUp zullen hun winst respectievelijk geven aan Feestvarken vzw, Make-a- Wish, Brothers of Solidarity en Downsyndroom Vlaanderen.  
 
Bezoek zeker hun Facebookpagina’s of Instagram. Tijdens het oudercontact in december kunnen jullie kennis maken met de verschillende producten.
Tot dan!  
 
 
      
 
 

 

 
Naar jaarlijkse traditie maakten de leerlingen van het 6de jaar, tussen 19 en 29 oktober, hun langverwachte Italiëreis. En zoals steeds was het een daverend succes! Nieuw op het programma was een bezoek aan Fondation Beyeler, een museum voor moderne kunst in Basel waar we even onze benen konden strekken alvorens de lange reis naar Italië verder te zetten. Dit was echter slechts een voorproefje van de vele leuke activiteiten die zouden volgen. De lijst met indrukwekkende bezienswaardigheden in Milaan, Firenze, Siena, Rome en Assisi zijn gewoonweg te talrijk om op te noemen. Met hoogtepunten op het programma zoals het Pantheon, de Sixtijnse kapel, De David van Michelangelo, La Primavera van Botticelli en de Trevi-fontein kon deze reis uiteraard niet meer stuk. Het mooie weer en de aangename groepssfeer waren de kersen op de taart. Vorig jaar viel onze laatste dag in Venetië ‘letterlijk’ in het water wegens zware regenval. Dit jaar piekten echter de temperaturen en konden de leerlingen gelukzalig genieten van alle pracht en praal in de schaduw van de San Marco. Na een deugddoende maaltijd in Verona vatten we maandagavond onze reis aan huiswaarts. Dinsdagmiddag kwamen twee bussen vol vermoeide leerlingen en leerkrachten aan in Oostmalle.
 
 
Hieronder enkele beelden van onze leerlingen en hun ervaringen.
 
 
          
 
 
          
 
 

 
Maris Stella promoot, in samenwerking met de stad Oostmalle, al jaren het dragen van fluokledij om leerlingen zo het belang van veiligheid in het verkeer bij te brengen. Hoe zichtbaarder je bent in het verkeer, hoe kleiner het risico op ongevallen.
 
          
 
Dit jaar was onze fluo-actie nog nét iets specialer, aangezien we een unieke gast op onze school mochten ontvangen: weerman Frank Deboosere. Frank Deboosere is ambassadeur van de verkeersveiligheidsorganisatie XIU. Deze vrijwilligersorganisatie verenigt zo’n tweehonderd secundaire scholen waarvoor jongeren, ouders en schoolteams zich dagelijks inzetten. Hun missie is: zoveel mogelijk mensen overtuigen van het nut van het dragen van reflecterende kledij. Ondertussen doen meer dan 200 Vlaamse scholen mee, waaronder Maris Stella. “Fluo-Frank” werd als een rockster onthaald in onze school en gaf, samen met onze directie en de burgemeester, een korte speech waarbij hij onze leerlingen bedankte voor hun inzet. Achteraf maakte hij ook nog even een moment vrij om te poseren voor enkele selfies. Een fijne dag waarover we nog lang kunnen ‘reflecteren’…..
 
 
          
 
 
 
 
 
 
 
 
           
 
 
Op 24 en 25 oktober brachten, naar jaarlijkse gewoonte, de vierdejaars ASO en KSO een bezoek aan de Westhoek. Het is belangrijk dat onze jeugd in contact komt met de geschiedenis omtrent de eerste Wereldoorlog en hoe dit vandaag nog steeds wordt herdacht. De route leidde langs de voornaamste bezienswaardigheden zoals Tyne Cot Cemetery, de Dodengang in Diksmuide en het Duits militair kerkhof waar zich het Treurende echtpaar van Käthe Kollwitz bevindt.
 
In de voormiddag brachten de leerlingen een bezoek aan het museum Flanders fields in de Ieperse lakenhallen. De tentoongestelde artillerie, het indrukwekkende beeldmateriaal en de getuigenissen van soldaten zorgden ervoor dat niemand ongevoelig bleef voor de gruwel van de oorlog. De afsluiter van deze studie-uitstap, het bijwonen van de Last Post onder de Menenpoort, zorgde voor een ingehouden snik. 
 
Wanneer woorden niet kunnen uitdrukken hoe diep een gevoel is, zijn er klanken, elke avond opnieuw, om acht uur, om te gedenken.
 
 
          
 
 
          

Elk jaar organiseert onze school de ‘SPORTDAG’ voor elke graad. De leerlingen gooiden de beentjes los en gaven het beste van henzelf op diverse locaties. Hieronder enkele leuke beelden:

 
1ste jaar (survival)
 
          
 
 
 
3de jaars: Lilse Bergen
 
          
 
5de jaars: Rijkevorsel
 
          
 
6de jaars: Hoogstraten
 
          
 

 

          
 
 
Het was weer zover! Maris Stella hield weer, naar goede gewoonte, haar tweejaarlijkse Olympische Spelen: de “Mary Olympics”.
 
Dit jaar stonden er 3 verschillende disciplines op de agenda:
 
- Estafetteloop
 
- Hindernissenloop
 
- Touwtrekken
 
 
          
 
 
De sfeer zat goed! Leerlingen supporterden sportief voor hun klasgenoten. Vrijdag werden uiteindelijk de winnaars bekend gemaakt.
 
Van het 1ste jaar: 1La met 26 punten
 
Van het 2de jaar: 2Lb met 27 punten
 
Van de hogere jaren: 3Lr + 3Ec5 met 20 punten
 
 
     

          

 
 
Op 15 oktober maakten de leerlingen van de tweede graad Kunst hun eerste artistieke uitstap van het jaar. Op het programma stonden twee musea in het Nederlandse Den Haag.
 
De bus bracht ons in de voormiddag naar het Gemeentemuseum, een culturele instelling met een collectie van 160.000 kunstwerken, wat haar één van de grootste musea van Europa maakt. Het museum heeft een toonaangevende collectie moderne en hedendaagse beeldende kunst, mode en toegepaste kunst.
Grote namen als Piet Mondriaan, Francis Bacon, Vincent van Gogh en Pablo Picasso waren van de partij!
Naast de vaste collectie, presenteert het Gemeentemuseum regelmatig toonaangevende, tijdelijke exposities. Momenteel loopt hier Tuinen van verbeelding, een tentoonstelling over de natuurstudies van de impressionist Claude Monet. Veertig internationale topstukken werden samengebracht die vooral de nadruk legden op zijn latere reeks waterlelies. Een absolute must dus voor artistieke veelvraten!
 
Na een welverdiende lunch in het museum zetten we onze reis verder richting Wassenaar, een groene gemeente zo’n kleine 20 minuten van Den Haag. Daar bezochten we het gloednieuwe Museum Voorlinden. De erin ondergebrachte kunstverzameling van Joop van Caldenborgh staat bekend als de Caldic Collectie, de grootste particuliere kunstcollectie in Nederland. Tot deze collectie behoren vooral kunstwerken uit de 20ste en 21ste eeuw. Hier denken we vooral aan klinkende namen zoals Ron Mueck, James Turrell, Maurizio Cattelan en Richard Serra. Deze worden gepresenteerd in een prachtige, gestroomlijnde ruimte waar enorme ramen het omringende landschap binnentrekken. In het Museum Voorlinden werden de leerlingen écht verwend. Ze konden zich niet enkel vergapen aan de vaste collectie maar werden dan nog eens getrakteerd op drie toptentoonstellingen: To unravel a moment, een retrospectieve over de recent overleden kunstenares Louise Bourgeois, Less is more: een groepstentoonstelling over minimalistische kunst en tenslotte een kleine expo met enkele werken van de Duitse kunstenaar Anselm Kiefer. Kortom, de leerlingen hebben zich niet verveeld…
 
Moe maar voldaan keerden we rond 16.00 huiswaarts. Het fileverkeer gaf ons de kans om nog even rustig terug te kijken op een geslaagde dag.
 
                
 
 
 
 
 

     

 
Werner Sels richtte twaalf  jaar geleden Ondernemers Zonder Grenzen Op, een ngo die door middel van herbossingsprojecten het klimaat en de lokale bevolking in Burkina Faso en Senegal wil helpen.
Als ‘groene school’ werkt Maris Stella al meer dan een decennium lang samen met deze organisatie. Tijd voor een interview met de bezieler van het project. Ik trof Werner Sels in zijn thuisstad Boechout.
 
Goeiemorgen Mr. Sels. U bent voorzitter van OZG. Om te beginnen, kunt u even uitleggen wat deze organisatie juist doet?
 
In 2007 ben ik met dit project gestart. Het is organisch gegroeid vanuit een grote bezorgdheid omtrent de wereld rondom mij. Wat wij in essentie doen is het planten van bossen in Afrika, meer specifiek Burkina Faso en Senegal, om verwoestijning door klimaatverstoring tegen te gaan. Hiermee beogen we Land Degradatie Neutraliteit (LDN) binnen gebieden die aangetast zijn door klimaatverstoring. Verwoestijning is een groot probleem omdat alle voedingsstoffen verdwijnen door water- en winderosie. Bomen zorgen ervoor dat de grond terug vruchtbaar wordt en dat landbouw opnieuw mogelijk wordt. Wetende dat Afrika in de komende jaren nog een felle demografische groei zal meemaken, is het belangrijk dat we het landbouwpotentieel beschermen en uitbreiden. De VN maakt gewag, indien we onze huidige koers verderzetten, er in 2050 zo’n 250 miljoen Afrikaanse klimaatvluchtelingen zullen zijn omwille van de klimaatproblematiek. En waar denk je dat deze mensen naartoe zullen gaan? Europa natuurlijk! We kunnen het hen niet kwalijk nemen, wetende hoe dit continent systematisch uitgebuit wordt voor haar grondstoffen met sociale en ecologische uitbuiting tot gevolg.
 
Ik wil echter niet doemdenken. Ondernemers zonder Grenzen brengt een optimistisch, strategisch plan waarvan ik hoop dat het door vele andere organisaties zal worden gekopieerd. Bij ons gaat het echt om iets ‘DOEN’. En we zien dat dit aanslaat. De Verenigde Naties nodigde ons zelfs uit om een hoofdstuk te schrijven voor het boek ‘A better world’, waarin we uitleggen hoe we onze Sustainable Development Goals 15 (SDG15; Life on land) hebben gerealiseerd (Boek “A better World”: http://digital.tudor-rose.co.uk/a-better-world-vol-4 Je kan ons vinden op bladzijde 50: http://digital.tudor-rose.co.uk/a-better-world-vol-4/56/)
 
Het is voor velen reeds lang duidelijk dat politieke ideologieën uit de 19de eeuw, zoals het socialisme, liberalisme, katholicisme, nationalisme,…, onvoldoende oplossingen kunnen bieden om problemen van de 21ste eeuw zoals de klimaatproblematiek te tackelen. Hier overheerst tunnelvisie! Wat wij voorstellen is een ‘ESE model’ waarbij we naar een circulair evenwicht streven in  Ecologische, Sociale en Economische impacts. 
 
Onze school, Maris Stella, werkt al vele jaren samen met uw organisatie. Kunt u daar iets meer over vertellen?
 
Maris Stella is als school echt een pionier van positief klimaatactivisme! Wij werken al meer dan 10 jaar samen. De school organiseerde reeds talloze activiteiten die ondertussen meer dan 80.000 euro hebben opgebracht voor de aanplanting van nieuwe bossen. 
Ook hebben we in Burkina Faso ons Stephanie Dekkers – bos, genoemd naar de leerling die in 2011 overleed aan leukemie.
Elk jaar kom ik in Maris Stella een presentatie geven over de stand van zaken en spreken met leerlingen van het eerste tot het zesde middelbaar. Hierbij hoop ik hen bewust te maken van de klimaatproblematiek en de schoonheid van ons project. Ik leer ook zelf veel van deze jongeren. Ze sturen mijn ideeën bij en trekken me binnen in hun tijdsgeest. Zij denken anders en het is via hun leefwereld dat ik inspiratie krijg voor mijn projecten.
 
Vindt u het belangrijk dat jongeren met dergelijke projecten in contact komen? Wat kunnen ze hieruit leren?
 
Dat de wereld groter is dan hun navel, hun eigen huis en tuin. Klimaatverstoring is mondiaal en kent geen grenzen. We moeten blijven zoeken naar oplossingen. Dit doe je door je progressief in te zetten voor projecten die realistisch zijn. Het is ondertussen al duidelijk dat de politiek in België het klimaat stiefmoederlijk behandelt. Ik steun de jongeren die vandaag op straat komen om hun ongenoegen aan de politiek mee te delen en te strijden voor hun toekomst. 
 
We moeten ook onze eigen levensstijl fundamenteel gaan herdenken. Eigenlijk moeten we terug naar de levensstijl van mijn grootouders: 1 keer per week aten ze vis of vlees. Door globalisering en subsidiëring zijn de prijzen van vis en vlees heel laag geworden en kunnen we elke dag wel een lekkere steak of kabeljauw eten! De visbestanden geraken leeg. Meer dan 50% van alle vis is verdwenen op 40 jaar tijd. Voor 1 kg rundsvlees is 15000 liter water nodig en zo buiten we onze reserves aan zoetwater uit. 
 
We zijn de eerste generatie die een duidelijk beeld heeft van de waarde van de natuur en de enorme impact die we daarop hebben. Misschien zijn we ook wel de laatste die deze trend kan keren. 
Heel de klimaatproblematiek heeft eigenlijk een sterk filosofisch karakter. De mens zou zich opnieuw moeten afvragen: wie ben ik, van waar kom ik en waar ga ik naartoe? Het zijn deze drie vragen die me ertoe hebben aangezet om met mijn vorige job te stoppen en bossen aan te leggen aan de rand van de woestijn. 
 
 
     
 
Welke rol kan onderwijs spelen binnen een wereld met klimaatproblemen?
 
Bewustwording! Jongeren steunen in hun klimaatactivisme en vooral tegen de drek die ze van volwassenen via sociale media vandaag over hun heen krijgen. Alle jongeren die vandaag opkomen voor hun toekomst dienen ten volle gesteund te worden in hun acties. 
Leerkrachten kunnen jongeren leren debatteren en argumenteren. Het is belangrijk dat ze zich ontwikkelen tot kritische wezens die voor hun toekomst vechten in plaats van ergens in een hoekje te staan wachten tot het overwaait. Klimaatverstoring waait niet over. Als we niets doen, zal het alleen maar erger worden. 
 
De klimaatmarsen, de speeches van Greta Thunberg, Youth for climate. De jongeren komen massaal op straat voor onze ecologische noden. Vindt u dit voldoende of kan het nog beter?
 
Greta en Anuna zijn symbolen. Zij vertegenwoordigen de jongeren in hun strijd voor het klimaat. De media heeft ze ook zo gevormd. Zij hebben het klimaat op de agenda geplaatst en de Greta’s van deze wereld zijn een onderdeel van het geheel dat kan leiden naar een oplossing. Dit is belangrijk! 
Ondernemers Zonder Grenzen is echter een organisatie van ‘actie’. Met zingen, dansen, klappen, enz… voor het klimaat alleen komen we er niet. We gaan ook iets moeten DOEN. OZG plant bos aan de rand van de woestijn om verwoestijning door klimaatverstoring te stoppen. 
 
Wat brengt de toekomst nog voor OZG? Staan er nog nieuwe projecten in de steigers?
 
Zeker! In 2018-2019 hebben we 100 hectare bos geplant in Senegal. In 2019-2020 zouden we dit willen uitbreiden naar 1000 hectare en in 2021 naar 3000 hectare. We kijken hiervoor naar steun van Europa en ook richting bedrijven, scholen en individuen die ons in onze acties willen steunen.
 
In januari 2020 is er ook nog Cycle for the climate, waarbij 40 CEO’s van grote bedrijven dwars door de Grote Groene Muur van Senegal zullen fietsen om aandacht te vragen voor ons herbebossingsproject.
 
     
 
 
 
Op 25 september was het weer het jaarlijkse zaalvoetbaltornooi tegen de andere scholen van de miniemen. Ook dit jaar was er weer een ploeg van Maris Stella afgezakt om het beste van hun kunnen te laten zien en om de kleuren van Maris Stella te verdedigen. Het was een mooie mix van eerstejaars en tweedejaars die samen op het veld stonden.
 
Bij de eerste wedstrijd was deze mix van spelers nog niet volledig op elkaar ingespeeld of waren ze misschien nog teveel onder de indruk van de tegenpartij. Want vrij vlug stonden ze ineens 1 doelpunt achter. Maar ze gaven absoluut niet op en bleven op zoek gaan naar die aansluitingstreffer. Die kwam er en deze was meer dan verdiend.  De eindstand van de eerste wedstrijd stond dan ook al direct op het bord. 
 
Bij de tweede wedstrijd schoten ze direct uit de startblokken en binnen een mum van tijd stond het ineens 6-0. Dankzij het mooie samenspel van Cas en Brent was direct deze mooie score op het bord verschenen. Er werd nog goed verdedigd, zodat we deze 0 op het bord konden houden, maar de winnaar was bekend. 
 
Ook in de 3de wedstrijd ging het goed. De eerste overwinning en de rest erna had de ploeg zeker vertrouwen gegeven. Emiel liep regelmatig zijn flank af en kon de bal dan afspelen aan Luca. Deze laatste liet de doelman goed aan het werk. Uiteindelijk konden we deze wedstrijd winnend afsluiten met 4-0 op het bord.
 
Voor de laatste wedstrijd moesten we opnieuw tegen een ploeg van Sint-Jan. Er was uitgerekend dat als deze wedstrijd gewonnen werd dat de 1ste plek ons niet meer kon ontlopen. Hoewel er nu ook direct hevig begonnen werd, duurde het een tijdje voor er werd gescoord. Gelukkig kon Ruben achteraan alles goed mee dichthouden waardoor ook de tegenpartij niet kon scoren. Opeens viel daar de 1-0 voor ons. Daan kon even later er 2-0 van maken. Door deze mooie score en door de overwinning van het ganse tornooi kan er met een opgeheven hoofd naar school teruggekeerd worden. 
 
Dank jullie wel, jongens, om de kleuren van onze school zo te verdedigen. 
Het LO-team
 
 
 
Elk jaar moeten de leerlingen uit de tweede graad Beeldende en Architecturale kunsten een creatieve opdracht maken rond de thema’s die we binnen de lessen kunstgeschiedenis behandelden.
 
Hieronder enkele pareltjes die ik dit jaar mocht ontvangen!!!
 
 
 
 
 
 
 

Het einde van het schooljaar nadert. Dit betekent dat onze tweedejaars traditioneel naar het archeologisch park van het Duitse Xanten trokken.

 

        

 

 

 

      

 

 

 

Ondertussen hebben ze hun examens al achter de rug, maar donderdag 6 juni stonden de creatieveling van 6AR en K nog te blinken op de voorstelling van hun GIP.

 

 

     

 

     

 

     

 

 

 

 

 

We verwelkomen een aantal nieuwe Rafiki's, maar moeten dus jammer genoeg ook afscheid nemen. Bedankt Kaat, Jelien, Robbe, Gijs en Largo!

 

 

 
 
 
 
Op 8 mei konden de leerlingen deelnemen aan het Provinciaal Kampioenschap Atletiek MOEV in het druilerige en koude Hulsthout. 
 
Bij de categorie miniemen nemen de eerste en tweedejaars het tegen elkaar op. Floor De Meulemeester (1Me) deed mee in de disciplines Kogelstoten en Hoogspringen.
 
Bij het kogelstoten kon ze de bronzen medaille in de wacht slepen met een worp van 10,21 m in de derde en laatste poging. Bij het hoogspringen kon ze over 1,30 m geraken. Net zoveel als de derde maar ze had er een poging meer voor nodig. Vierde dus. Gezien de eerste vijf plaatsen recht geven op kwalificatie voor het Vlaams Kampioenschap kon ze zich kwalificeren voor beide disciplines.
 
Proficiat, Floor!
 
 
          
 
 
 
 
Op donderdagavond 24 mei viel Borsa Corsa, de minionderneming die de totebags met wereldkaart verkocht, opnieuw in de prijzen. 
 
Ze behaalden de tweede plaats bij de Mini Star Awards in Thomas More Turnhout. 
 
Borsa Corsa kreeg een award voor de volgende categorieën: knap reclamefilmpje, knap totaalconcept, creatief & innovatief product, sociaal engagement, duurzaamheid, web aanwezigheid, teamspirit en actieve mini.
 
 
 
GESPREK MET TREES SEUNTJENS
 
In een centrale uitkijkpost die dienstdoet als tijdelijk directeurskantoor hadden we opnieuw een gezellige babbel met mevrouw Seuntjens, net zoals bij haar aantreden als directeur, nu veertien jaar geleden. Het prospectieve, jeugdige enthousiasme van indertijd confronteren met de retrospectieve, wijs geworden bezadigdheid van nu: dat was het opzet, om zo de cirkel rond te maken. Om niet te belanden in melancholisch gemijmer legden we haar, in de haar vertrouwde no nonsense-stijl, een aantal duidelijke vragen voor. 
 
Wat vind je zelf de belangrijkste verwezenlijkingen die je als directeur hebt kunnen doen?
 
Mag ik beginnen met te zeggen dat ik het woordje ‘verwezenlijkingen’ heel erg zou willen relativeren? Vooral omdat het niet gaat om ‘mijn’ verwezenlijkingen. Zoals de vraag geformuleerd is, ligt er te veel focus op mijn persoon. Ik was me er toen ik aan de job van directeur begon sterk van bewust dat ik aangewezen was op vele andere mensen. Om de job te leren, en om hoe dan ook dingen gedaan te krijgen. Mijn adjunct-directeur van toen, Joke Venken speelde daar in de beginperiode een heel grote rol in. Zonder haar zou het toen niet zijn gelukt. Er zijn zoveel dingen waar je als beginnende directeur geen benul van hebt. En natuurlijk zijn er verschillende stijlen waarmee je directeur kan zijn. Ik wilde mensen motiveren, en verantwoordelijkheden delegeren waar mogelijk. De autoritaire directeurstijl was niet de mijne. En om dan te antwoorden op de vraag: Als directeur kan je – dat is eigen aan de job - lijnen uitzetten, en klemtonen leggen. Iets wat ik zelf heel belangrijk vond, was dat er op vlak van didactisch materiaal een basiscomfort zou zijn voor alle leerkrachten. Concreet betekent dit: ruimte en materiaal. Dit is uiteraard een project dat niet af is. Wat het eerste betreft zetten we met de bouw van het nieuwe schoolgebouw weer een belangrijke stap. En wat materiaal aangaat: Ik denk dat je leerkrachten hier goed moet ondersteunen, opdat ze hun energie helemaal zouden kunnen gebruiken voor het eigenlijke lesgebeuren, en niet voor de organisatorische randvoorwaarden. Met basiscomfort bedoel ik: in elke klas een computer en een beamer. En in enkele klassen zelfs smartboards, op vraag van de leerkrachten. Samen met veel medewerkers heb ik mijn aandeel gehad in de overgang naar het digitale tijdperk. Het werk dat Frans Gyssels hier heeft verzet kan niet genoeg worden gewaardeerd. Ook de realisatie van één leraarskamer was iets wat ik belangrijk vond. De betreurde Marcel Schellens speelde hier een belangrijke rol. Op het vlak van onderwijsinnovatie probeerde ik leerkrachten die met nieuwe ideeën kwamen zoveel als mogelijk te steunen. We hebben op school bijvoorbeeld resoluut CLIL een kans gegeven. Nieuwe richtingen zoals Woordkunst-drama en Economie-Wetenschappen hadden we nodig om ons aanbod voldoende groot en aangepast aan de vraag te houden. Wanneer ik zie wat er in de voorbije jaren allemaal is gerealiseerd, dringt het nog sterker tot me door dat ikzelf niets had gekund zonder het directieteam, waar ik deel van uitmaakte, en zonder de vele hardwerkende, gemotiveerde collega’s.
 
Moeilijke vraag waarschijnlijk om daar voor jezelf op te antwoorden: Wat waren je sterktes als leerkracht en als directeur? 
 
Inderdaad niet zo gemakkelijk om dat van jezelf te zeggen, maar ik denk dat ik als directeur mijn enthousiasme voor het werken met mensen heb behouden. Vanuit de overtuiging dat we samen verder kunnen ontwikkelen, groeien. Dat is belangrijk: niet ‘ik’, maar ‘samen’. Toen ik zoveel jaar geleden de uitdaging aanging om directeur te worden, wist ik dat communicatie heel belangrijk was. Wanneer die niet goed verloopt, ontstaat er misschien een misverstand dat zelfs kan ontaarden in een conflict. Van de andere directieteamleden weet ik dat ze op het gebied van tijdig detecteren van mogelijke ergernissen en reageren met aangepaste communicatie  erg sterk zijn. Ook op organisatorisch gebied zijn de andere teamleden top, en kan ik op hen terugvallen.
 
Had je het gevoel dat je de hele specifieke job van directeur voldoende naar eigen opvattingen en overtuigingen kon invullen?
 
Het kan zijn dat ik nu in herhaling val, maar ik mag ook op deze vraag positief antwoorden, omdat ik het gevoel had deel uit te maken van een directieteam. Samenwerken met Rita Mattheussen en Hilde Van Dyck en met hen een participatief leiderschap uitbouwen, was helemaal mijn ding. Meningen aftoetsen, elkaar bevragen en dan bijsturen waar nodig: dit was een meerwaarde voor alle directieteamleden, denk ik. Die feedback was heel belangrijk, bijvoorbeeld wanneer er moeilijke boodschappen moesten worden gegeven, aan ouders, leerkrachten, leerlingen. Niet het leukste deel van directeur zijn, maar wel iets wat je geregeld moet doen. Het is ook zo dat problemen vaak ontstaan wanneer het niet voor iedereen duidelijk is wat de principes zijn die we op Maris Stella willen gerespecteerd zien. Een voorbeeld: we vinden op onze school nog altijd dat schoolwerk prioriteit heeft op vrije tijd of buitenschoolse activiteiten. Het is lastig wanneer bijvoorbeeld ouders op dit terrein of leerkrachten op een ander terrein, daar anders over denken. Een schoolcultuur moet namelijk worden gedragen door alle betrokkenen, en is ook altijd iets kwetsbaars, nooit voor eens en voor altijd verworven.
 
Enkele nog meer persoonlijke vragen:  Wat waren de grote frustraties? 
 
Niet echt een frustratie, maar wel iets wat ik eerlijk moet toegeven: het lesgeven dat ik zoveel jaar had gedaan heb ik als directeur af en toe gemist. Als leerkracht kan je meer in de diepte werken, met leerlingen op een bepaald onderwerp doorgaan. Dat gaf mij als leerkracht veel arbeidsvreugde. Als directeur werk je meer in de breedte, kom je meer met een heleboel andere ‘spelers’ op het onderwijsveld in contact. Wat me gaandeweg meer is beginnen opvallen is hoeveel psychische problemen er zijn bij mensen, ook bij jonge mensen. Er zal in de komende tijd misschien nog meer moeten worden ingezet op een zo goed mogelijke begeleiding. Ik ben wat dit betreft alvast heel grote voorstander van netwerktafelgesprekken, waarin de school gaat samen zitten met andere begeleiders van de leerling. Altijd in het belang van de leerling.
Een heel eigentijds fenomeen dat ik niet altijd aangenaam vond en vind is de meekijkcultuur, en zijn de helicopterouders die hun eigen kijk op onderwijs willen opdringen aan de school. Dat gaat soms ver, met eisen hic et nunc, over de aanpak van het eigen kind. Ik durf nog altijd hopen en verwachten dat ouders hun vertrouwen geven aan de school. Niet omdat wij nooit een fout zouden kunnen maken. Maar wel omdat wij hier in huis heel wat deskundigheid hebben wanneer het gaat om didactiek, en nog belangrijker, wanneer het gaat om pedagogie. Ik begrijp ook dat dwarsliggers nodig zijn om het spoor te kunnen leggen waarop de school zich voortbeweegt. We staan niet stil: reflectie op de dagelijkse schoolpraktijk is noodzakelijk, en natuurlijk hebben de ouders daar ook een stem in, als vertegenwoordigers van de ruimere samenleving van vandaag. 
 
 
 
Om het evenwicht te bewaren, zeker na de vorige vraag: Kan je, liefst met enig lyrisch gevoel, beschrijven waar je net heel veel plezier en deugd aan hebt beleefd? 
 
Mogen werken op Maris Stella is echt een voorrecht. Dat klinkt als een cliché, maar ik heb het zelf zo ervaren, en ik hoor het ook van heel wat mensen om mij heen. De veelheid van uitdagende dingen en interessante mensen maken het moeilijk om er enkele zaken uit te halen. De dynamiek van het hele leerkrachtenteam en van de leerlingen, de ongelooflijke, soms schijnbaar onuitputtelijke bronnen van creativiteit bij leerkrachten én leerlingen, de evolutie naar meer participatie, ook door leerlingen… Hun blijheid en vrolijkheid die aanstekelijk werken. De mooie omgeving, het feit dat het grootste deel van de mensen die op school rondlopen bereid zijn om hard te werken en verantwoordelijkheid willen opnemen. Niet alleen de grote projecten, maar minstens zo belangrijk: de kleine dingen als een gewone ‘goeiemorgen’ van leerlingen of leerkrachten, of een oprechte blijk van meeleven wanneer iemand het moeilijk heeft, de gezellige babbel tussendoor of bij de ochtendkoffie, het contact in het oudercomité met toegewijde ouders… zoveel redenen om blij en dankbaar te zijn om op deze school te mogen werken. 
 
Wat heb je zelf gedurende de vele jaren die je eerst als leerkracht en daarna als directeur op Maris Stella doorbracht geleerd?
 
Ik denk dat ik geleerd heb dat je moet luisteren, en leren luisteren, altijd opnieuw. Mensen kunnen groeien, leren, ontwikkelen om zo sterker in hun schoenen te staan. Maris Stella is een grote schatkamer, waar mensen met heel veel talent rondlopen. Het is – en dat moet zo – een plek waar je duizend en een kansen krijgt om te leren. En wanneer het niet meteen lukt: om een nieuwe kans te krijgen, om te leren. Altijd opnieuw, want leven is leren. Ik heb de school zelf van in het begin ervaren als een goede familie. Bij de gelukkige én de moeilijke momenten mocht ik ervaren dat er altijd collega’s, maar ook leerlingen zijn die daar oog voor hebben. En die zo soms zelfs ‘helen’. Vandaar dat de school een ‘heilige’ plek is. Maar het is ook belangrijk om niet altijd hetzelfde pad te bewandelen, vandaar dat de leerlingen weten dat er een ‘heilig paadje’ is in de tuin waar ze niet over mogen. De schat die we hebben verstopt in de tuin, vlak bij het kruis, en die we in 2020 gaan opgraven is een heel symbolisch gegeven. De echte schat is de kern van de boodschap van de zusters: het graag zien van elkaar, de caritas. Het kruis verwijst naar Christus, die niet anders deed dan ‘graag zien’.
 
Om na de verheven woorden weer even te landen in de dagelijkse realiteit, nog een voorlaatste vraag: Over welke eigenschappen beschikt de ‘ideale directeur’, die natuurlijk niet bestaat?
 
Kort maar krachtig: Een ideale directeur probeert te luisteren en bekwaamt zich in de kunst om mensen en ideeën samen te brengen. Hij probeert te waarderen, te motiveren, te enthousiasmeren. Soms kan hij niet anders dan confronteren, en moet hij knopen doorhakken. Hij moet ook de levenskracht hebben om op te veren en door te gaan wanneer hijzelf op zijn bek gaat – want ook dat kan gebeuren. En heel praktisch: Hij moet de cultuur van de school kennen en verbinden. En strategisch denken. Jezelf wat tijd geven om in de job te groeien, is ook van tel. Je moet directeur worden, je bent het niet van de ene op de andere dag.
 
En dan de allerlaatste, voor de hand liggende vraag: Hoe ga je de massa’s binnenkort vrijkomende tijd vooral besteden?
 
Natuurlijk komt er nu meer tijd voor de klassieke dingen waar iedereen aan denkt bij het woordje ‘pensioen’, zoals: familie, de kleinkinderen, reizen, lezen, sporten, cultuur. Daarnaast speel ik met de gedachte om nog les te geven aan anderstalige nieuwkomers.
 
Heel veel dank voor dit schoolhistorisch gesprek, en voor je jarenlange inzet voor de school.
 
Mijn dank voor iedereen die het mij mogelijk maakte om op deze school directeur te zijn. We zien elkaar zeker nog in de komende tijd in de warme haven, de veilige bubbel die Maris Stella is, een school waar we samen heel trots op mogen zijn.
 
Voor verslag: Koen Kint
 
 
 
          
 
          
 
          
 
Alle foto's zijn van het prachtige afscheid dat de leerlingen voor hun directeur hadden voorbereid: toneel, Seuntjens-quiz en dans (door alle leerlingen, leerkrachten, secretariaat en directie uitgevoerd).
Als afsluiter trakteerde Trees Seuntjens met een heerlijk ambachtelijk ijsje.
 
 
 
 
 
Ook dit schooljaar was er weer veel voetbalplezier te beleven op Maris Stella. Zo begon het schooljaar met een zaalvoetbaltornooi voor miniemen en scholieren in Westmalle tegen onder meer Sint-Jan Berchmans, Het Atheneum en Immaculata Instituut. Onze miniemen behaalden de 4de plaats, de scholieren deden net iets beter met een 2de plaats. 
 
 
 
In oktober en november speelden de verschillende graden onderling tegen elkaar tijdens de middagpauze. Zo won het 2de jaar tegen het 1ste jaar, het 4de jaar won van het 3de jaar en het 6de won van het 5de. Deze spannende en faire wedstrijden konden steeds op veel belangstelling rekenen van supporterende medeleerlingen. De terugwedstrijden werden dan weer gespeeld in april en mei. Onze 3de graad speelde hun terugwedstrijd op de opendeurdag en ze gaven aan de toeschouwers een aangenaam kijkstuk. Na de 5-0 winst van het 6de jaar in de heenwedstrijd kwam het 5de jaar met nog 10 minuten op de klok op een 4-1 voorsprong. Het 5de jaar zette alles op alles maar het 6de jaar kon toch nog 2x scoren. Eindstand 4-3 in het voordeel van het 5de jaar. 
 
 
 
Net als het 5de jaar kon ook het 3de jaar de terugwedstrijd winnen na verlies in de heenwedstrijd. Ook zij wonnen na een zeer spannende wedstrijd met 4-3.
 
 
 
In de terugwedstrijd tussen het 1ste en 2de jaar leek het er lang op dat ook het 1ste jaar, net als de andere jaren, de terugwedstrijd zou winnen na verlies in de heenwedstrijd. Ze speelden goed samen en kwamen op voorsprong na een knappe vrije trap. Het 2de jaar stak meteen een tandje bij en won nog met 3-2.
 
We zagen hele mooie, spannende en faire wedstrijden dit jaar op Maris Stella. Alle graden gaven het beste van zichzelf voor vele supporters die kwamen kijken naar deze wedstrijden. Maar niet alleen de leerlingen speelden tegen elkaar. Ook de leerkrachten namen het dit jaar op tegen de leerlingen. De meisjes kregen de kans om de leerkrachten het vuur aan de schenen te leggen. De meisjes speelden goed en maakten het de leerkrachten knap lastig. Toch konden de leerkrachten verdiend winnen met 2-0.
 
Voetbal op het Maris Stella Instituut sloten we dit schooljaar af met een wedstrijd tegen Het Atheneum. Het Atheneum speelde zeer goed en was de betere ploeg. Toch konden we door knap teamwork en samenspel de wedstrijd winnend afsluiten in een doelpuntenrijke wedstrijd met 5-3.
 
Met dank voor het leuke voetbaljaar!
Het LO-team
 
 
 
 
Ook dit schooljaar was er weer veel voetbalplezier te beleven op Maris Stella. Zo begon het schooljaar met een zaalvoetbaltornooi voor miniemen en scholieren in Westmalle tegen onder meer Sint-Jan Berchmans, Het Atheneum en Immaculata Instituut. Onze miniemen behaalden de 4de plaats, de scholieren deden net iets beter met een 2de plaats. 
 
 
 
In oktober en november speelden de verschillende graden onderling tegen elkaar tijdens de middagpauze. Zo won het 2de jaar tegen het 1ste jaar, het 4de jaar won van het 3de jaar en het 6de won van het 5de. Deze spannende en faire wedstrijden konden steeds op veel belangstelling rekenen van supporterende medeleerlingen. De terugwedstrijden werden dan weer gespeeld in april en mei. Onze 3de graad speelde hun terugwedstrijd op de opendeurdag en ze gaven aan de toeschouwers een aangenaam kijkstuk. Na de 5-0 winst van het 6de jaar in de heenwedstrijd kwam het 5de jaar met nog 10 minuten op de klok op een 4-1 voorsprong. Het 5de jaar zette alles op alles maar het 6de jaar kon toch nog 2x scoren. Eindstand 4-3 in het voordeel van het 5de jaar. 
 
 
 
Net als het 5de jaar kon ook het 3de jaar de terugwedstrijd winnen na verlies in de heenwedstrijd. Ook zij wonnen na een zeer spannende wedstrijd met 4-3.
 
 
 
In de terugwedstrijd tussen het 1ste en 2de jaar leek het er lang op dat ook het 1ste jaar, net als de andere jaren, de terugwedstrijd zou winnen na verlies in de heenwedstrijd. Ze speelden goed samen en kwamen op voorsprong na een knappe vrije trap. Het 2de jaar stak meteen een tandje bij en won nog met 3-2.
 
We zagen hele mooie, spannende en faire wedstrijden dit jaar op Maris Stella. Alle graden gaven het beste van zichzelf voor vele supporters die kwamen kijken naar deze wedstrijden. Maar niet alleen de leerlingen speelden tegen elkaar. Ook de leerkrachten namen het dit jaar op tegen de leerlingen. De meisjes kregen de kans om de leerkrachten het vuur aan de schenen te leggen. De meisjes speelden goed en maakten het de leerkrachten knap lastig. Toch konden de leerkrachten verdiend winnen met 2-0.
 
Voetbal op het Maris Stella Instituut sloten we dit schooljaar af met een wedstrijd tegen Het Atheneum. Het Atheneum speelde zeer goed en was de betere ploeg. Toch konden we door knap teamwork en samenspel de wedstrijd winnend afsluiten in een doelpuntenrijke wedstrijd met 5-3.
 
Met dank voor het leuke voetbaljaar!
Het LO-team
 
 
                    
 
 
 
Op donderdag 17 mei maakten de leerlingen van de tweede graad Kunst een kunstuitstap naar Gent. Hun bestemming was het SMAK, oftewel het Museum voor Actuele Kunst. Het SMAK viert dit jaar haar 20ste verjaardag en doet dit in stijl doorheen de tentoonstelling “Highlights for a future”.  Met een selectie van ongeveer 200 werken uit de collectie wil het museum vooral naar het heden en de toekomst kijken. Bekende klassiekers, nieuwe topstukken én recente aanwinsten uit de museumcollectie worden ingezet om verrassende dialogen met elkaar aan te gaan. De leerlingen luisterden naar een professionele uitleg van de gidsen van het SMAK. Hierna kregen ze nog even de tijd om de expo zelfstandig te verkennen in het licht van hun komende kunstproject.
 
 
             
 
 
Hieronder enkele van hun reacties:
 
In het museum leer je om op een hele nieuwe manier te kijken naar hoe kunst wordt gepresenteerd. Er zijn veel werken waarvan je je afvraagt: behoort dit nog tot de wereld van de kunst? Het SMAK heeft een vrij gevarieerd aanbod (schilderijen, installaties, beeldhouwwerk), wat het interessant maakt. Doorheen de uitleg van de gidsen konden we de werken eveneens beter begrijpen. Een groot deel van de collectie baadt in een melancholische sfeer, waar je stil van wordt. Ik ben blij dat we er zijn geweest want ik heb op een andere manier leren kijken naar kunst.
 
Rune Keustermans
 
Door de documentaire, die we de week voor de uitstap bekeken, wist ik ongeveer wat te verwachten. Toch was het een verrassende expo. Er stonden 200 werken, ook al leek het minder. Ik had reeds wat opzoekwerk verricht omtrent kunstenaars/kunstwerken die me aanspreken, maar tijdens het bezoek ontdekte ik er nog veel meer. Door de uitleg van de gids begon ik sommige werken of de achtergrond van de kunstenaars beter te begrijpen. Dit veranderde mijn blik, een zeer leuke ervaring.
 
Balte Tomboy
 
Het SMAK is een ruim museum met zeer boeiende kunstwerken. Neem nu bvb. Blue glitter van Ann Veronica Janssens, niemand kan dit kopiëren. De gids is een aanrader, hij/zij kan je namelijk een zeer goede uitleg geven over een werk waardoor je er anders naar gaat kijken. De verschillende ruimtes hebben zeer interessante kunstwerken. Het werk De Koffiekamer geeft een hele leuke maar ook drukke sfeer tegenover de witte muren van de andere kamers. Het is ook tof dat er thema’s over nationaliteit zijn zoals Chasing the Blue train van David Hammons. Besluit: Het SMAK is een echte aanrader en de gidsen zijn zeer vriendelijk en kunnen boeiend vertellen.
 
Emma Vanopbergen
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Zondag 19 mei stond Maris Stella voor de 4de keer paraat op de Ten Miles van Malle.
 
Het weer zat mee en met 90 deelnemers waren we de best vertegenwoordigde school. Dat betekende dat we voor de 4de maal de wisselbeker mee naar huis mochten nemen!
Alsof dat nog niet genoeg was, vielen we ook nog in de prijzen!
 
Bij de 5km-meisjes behaalde Jitte Stes brons met een schitterende tijd van 23’ terwijl bij de jongens Lucas Christianen zowaar goud binnenhaalde met een fenomenale tijd van 20’!
 
Bij de 10km stond Daan Soetemans op het podium met een mooie tijd van 45’. 
 
          
 
Ook op de Ten Miles waren we goed vertegenwoordigd en behaalde Jan Mangelschots een eervolle 4de plaats, 1 seconde na het brons. Brons dan weer wel voor Kaat De Vry (1h29).
 
Prachtige resultaten ook van: Laurens De Wachter (1h10), Balte Tomboy (1h12), Milenko Sarlet (1h31), Thomas Van Den Schoot (1h18) en Anouk Van Gastel (1h49).
 
Een extra proficiat aan onze eerstejaars die talrijk deelnamen en mooie resultaten noteerden, misschien dankzij de gezamenlijke opwarming door de immer enthousiaste Mr. Peeters.
 
Niet te vergeten was ook de talrijke deelname van leerkrachten! Liefst 6 en 1 directielid lieten zich van hun sportiefste kant zien. Een 2de plaats was voor Pieter Wijgers (stagiaire L.O. en oud-leerling van Maris Stella).
 
Dat het een fantastische en verdienstelijke zondag was, hoeft geen betoog. Maris Stella stond er weer en dat hebben ze geweten in Malle!
 
Trek alvast je loopschoenen aan en train voor de volgende editie!  Loopschema’s zijn nog steeds verkrijgbaar bij je L.O.-leerkrachten.
 
Het L.O.-team
 
          
 
          
 
 
 
 
Naar jaarlijkse gewoonte kijkt de politie mee wie fluo draagt op de fiets. Leerlingen die door de politie positief gespot werden komen in aanmerking voor een prijs.
 
Op 28 mei overhandigde  de politie fluoprijzen aan zes leerlingen van Maris Stella.
 
Thijs Serrien, Ella Eelen, Kasper Cop, Ine Bastiaensen, Tine Aerts  en Frauke Van de Maele ontvingen hun prijs rechtstreeks  uit de handen van de politiecommissaris dhr. Juul Claessens.  
 
Ook Cato Eulaers, Michelle Goris, Mattisse Eelen, Hanne Braeckmans en Hanne De Cuijper werden door de politie positief gespot en kregen een prijs vanuit de school.
 
Proficiat! 
 
 
 
 
 
 
 
Het begon met een drankje en een  wafel,
daarna gingen we naar het restaurant en schoven we met z’n allen onze voeten onder tafel.                               
 
Nog “Succes!” van de leerkrachten en dan onze rekenknobbels laten knallen:
24 vragen en puzzels vol problemen en getallen.
 
Als je klaar was kon je alles indienen
en daarna misschien een prijs verdienen.
 
Zo had je de 120/120 van Sofie uit 2Lb, 
zij nam een prachtig tablet met zich mee!
 
Nog een dankjewel aan alle kandidaten,
samen met al hun prachtige resultaten!
 
 
Jyrs (2Lb)   
 
 
 
 
Prachtige foto’s, dat levert een rugbynamiddag altijd wel op. Zo ook op 24 april. Spelers in actie, vechtend voor de bal, lopend voor de openingen in de verdediging,… Of het nu heren of dames waren die speelden, iedereen ging er volledig voor.
 
In Wilrijk gingen de jongens als eerste van start tegen Mariagaarde, een ploeg die ze al wel tegengekomen zijn. Gemakkelijk hadden de heren het niet, maar ze gingen er volledig voor. Met een paar mooie acties om de bal te veroveren, kwamen ze dicht bij hun eerste punt. Jammer genoeg konden de tegenstanders het punt tegenhouden. Na de eerste wedstrijd hadden ze gelukkig even 5 minuten rust, maar direct erna volgende de tweede wedstrijd voor de heren, ditmaal tegen Melle. Nu ze echter zelf nog maar met 13 waren en er geen wisselspelers meer waren, was het echt alle reserves aanspreken. Met een paar mooie acties bleven ze in het spel. Ondanks het feit dat ze achterstonden, lieten ze zeker hun hoofd niet hangen. Ze bleven ervoor gaan en hun doorzettingsvermogen werd beloond met een try. De heren konden met een opgeheven hoofd en een tevreden gevoel het veld verlaten en de bus terug opstappen op weg naar huis. 
 
 
 
Na de heren was het de beurt aan onze dames. Voor hen was het niet zomaar een wedstrijd, maar een finale voor het Vlaamse kampioenschap rugby. Ook voor hen een zware tegenstander, namelijk Sint-Jan. Dat het niet gemakkelijk ging worden, dat was op voorhand geweten en dat werd ook duidelijk bij het begin. Waar de dames in het begin misschien wat onder de indruk waren van de tegenstander, kwamen ze meer en meer in het spel. Ze wonnen meerdere keren de strijd om de bal en volgden en steunden elkaar bij het aanvallen en verdedigen. Echter, na 40 minuten stonden ze achter. Ook de dames hebben de moed niet laten zakken en dat was duidelijk te merken aan de volgende 20 minuten. Dan kwam Sint-Jan niet meer aan onze try-line. Een regenbui kon de pret niet drukken. Of ze nu in het 3de jaar of in het 6de jaar zaten, iedereen heeft er van genoten. Ondanks enkele blessures zijn de dames ervoor gegaan en zien ze al uit naar de terugwedstrijd op 28 april op onze opendeurdag.